هیدروژن به عنوان یکی از مهمترین عناصر شناخته شده در طبیعت کاربرد متنوعی دارد و مهمترین روش تولید هیدروژن، حرارت دادن گاز متان به همراه بخار آب بر روی بستری از کاتالیست، در کوره ای به نام ریفرمر می باشد. کوره ریفرمر یکی از اصلی ترین و حساس ترین تجهیزات واحد آمونیاک، پالایشگاه ها و صنایع پتروشیمی بوده و معمولاً گرانترین و مهمترین مصرف کننده انرژی این واحد نیز محسوب می گردد. بخش اصلی ریفرمر، شامل تعداد زیادی تیوب است که در واقع به عنوان قلب ریفرمر عمل می کند. این تیوب ها توسط کاتالیست پر می شوند و گاز متان به همراه بخار آب با عبور از روی این کاتالیست ها در دمای نزدیک به 1000 درجه سانتی گراد به مولوکول های هیدروژون و مونوکسید و دی اکسید کربن تبدیل می شود. خوراک ورودی، چیدمان تیوب ها و مشعلها، کنترل فلاکس حرارت برروی تیوب ها و کنترل ترکیب گازهای خروجی از تیوب های ریفرمر از جمله کلیدی ترین پارامترهای طراحی محسوب می شوند. افزایش خارج از محدوده دمای پوسته تیوب و یا تنش های حرارتی ناشی از خاموش کردن های مکرر از عوامل کاهش عمر تیوبهای کاتالیستی هستند. ارزیابی و افزایش طول عمر تیوب ها از لحاظ مدیریت هزینه ها، ایمنی کارکرد و زمان در صنایع پتروشیمی بسیارحائز اهمیت است. از این نظر، درک تکامل ریزساختارو ارائه یک مدل معقول برای پیش بینی عمر باقی مانده مرتبط با آسیب اصلی، توجه ویژه ای دارد. فرجام پژوهش پیش رو، ارزیابی و توسعه روش بهینه برای استفاده از افزایش حداکثری طول عمر و کاهش زمان خرابی مربوط به تیوب های آلیاژی GX45NiCrSiNbTi35-25 یا به اختصار G 4852 Micro کوره های ریفرمر پتروشیمی می باشد.
