رضا همتی

**چکیده** برنامه‌ریزی توسعه بلندمدت سیستم‌های تولید برق یکی از مسائل مهم در توسعه شبکه قدرت است که با هدف تعیین ظرفیت، زمان و مکان مناسب احداث واحدهای جدید تولیدی انجام می‌شود. افزایش نفوذ خودروی برقی و توسعه ایستگاه‌های شارژ می‌تواند موجب افزایش پیک بار، تشدید محدودیت‌های انتقال و ایجاد چالش‌های جدید در تصمیم‌گیری‌های سرمایه‌گذاری و توسعه ظرفیت تولید شود. هدف این پژوهش، ارائه و ارزیابی یک مدل برنامه‌ریزی توسعه تولید با در نظر گرفتن اثرات ناشی از خودروهای برقی و انواع مختلف مدیریت شارژ بر توسعه سیستم است. در این تحقیق، شبکه استاندارد IEEE RTS-24 به‌عنوان شبکه آزمون مورد استفاده قرار گرفته و تحلیل سیستم با استفاده از مدل پیش‌بینی بار انجام شده است. مسئله به‌صورت یک مدل برنامه‌ریزی خطی عدد صحیح مختلط در محیط MATLAB و با استفاده از حل‌گر Intlinprog فرموله و حل شده است. در مدل پیشنهادی، قیود مربوط به توازن توان در شبکه، ظرفیت تولید واحدهای موجود و کاندید، ظرفیت انتقال خطوط، احداث و بازنشستگی واحدهای تولیدی، حاشیه ذخیره و محدودیت‌های ناشی از شارژ خودروهای برقی در نظر گرفته شده‌اند. افق برنامه‌ریزی 10 ساله در نظر گرفته شده و اثر رشد سالانه بار پایه و افزایش تعداد خودروهای برقی بر سیستم بررسی شده است. همچنین، پنج سناریوی مدیریت شارژ شامل شارژ مدیریت‌نشده، متعادل، شارژ هموار، پیک‌زدا و ... مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. نتایج نشان می‌دهند که نحوه مدیریت شارژ خودروهای برقی می‌تواند اثر قابل‌توجهی بر نیاز به توسعه ظرفیت تولید و هزینه‌های توسعه سیستم داشته باشد و به‌کارگیری راهبردهای مناسب مدیریت شارژ می‌تواند از تشدید پیک بار و نیاز به احداث ظرفیت تولید اضافی جلوگیری کند.