در سراسر جهان، بسیاری از ساختمان‌های آسیب‌دیده در زلزله‌های گذشته همچنان به کار خود ادامه می‌دهند. تخریب یا جایگزینی فوری این سازه‌ها به دلایل اقتصادی و عملکردی غیرعملی است. این ساختمان‌ها در برابر رویدادهای لرزه‌ای بعدی (مانند پس‌لرزه‌ها) بسیار آسیب‌پذیرند، اما روش‌های متداول بهسازی لرزه‌ای معمولاً سازه را در حالت سالم و بدون در نظر گرفتن آسیب‌های موجود مدل می‌کنند که منجر به برآورد غیرمحافظه‌کارانه از عملکرد واقعی سازه می‌شود. ارائه یک چارچوب تحلیلی سه‌مرحله‌ای مبتنی بر آسیب واقعی برای بهسازی لرزه‌ای ساختمان‌های آسیب‌دیده، که در آن اقدامات بهسازی مستقیماً روی سازه آسیب دیده طراحی و اعمال می‌شود و سپس عملکرد بهبودیافته سازه تحت خطرات لرزه‌ای آینده ارزیابی می‌گردد. با توجه به مشاهدات میدانی زلزله‌هایی مانند سرپل ذهاب، چی‌چی و توهوکو، بسیاری از ساختمان‌های آسیب‌دیده جزئی همچنان قابل بهره‌برداری بوده و در معرض پس‌لرزه‌ها قرار می‌گیرند. چارچوب پیشنهادی با حفظ آثار آسیب در مدل تحلیلی، ارزیابی واقع‌بینانه‌تری از رفتار سازه‌های بهسازی‌شده ارائه داده و از تصمیم‌گیری مبتنی بر تاب‌آوری در برابر خطرات لرزه‌ای متوالی پشتیبانی می‌کند.
