با افزایش نگرانی‌های زیست محیطی در مورد پلاستیک‌های سنتزی و فوم‌های پلیمری غیرقابل بازیافت، توسعه مواد زیستی پایدار در مهندسی مکانیک به یک ضرورت تبدیل شده است. مسئله اصلی این پژوهش، توسعه بایوکامپوزیتهای بر پایه میسیلیوم (MBC) است که دارای قابلیت زیست‌تخریب‌پذیری کامل هستند. در این تحقیق، فرض بر این است که شبکه رشته‌ای قارچ می‌تواند به عنوان یک چسب طبیعی، ضایعات لیگنوسلولزی را به ماده‌ای با خواص مکانیکی مطلوب تبدیل کند. روش حل شامل فرمولاسیون بستر ترکیبی با نسبت‌های وزنی 60٪ کاه گندم، 20٪ خرده‌چوب، 15٪ سبوس و 5٪ نشاسته است. فرآیند آماده‌سازی شامل پاستوریزاسیون حرارتی بستر، تلقیح با بذر قارچ و طی کردن دوره انکوباسیون تحت شرایط کنترل‌شده دما و رطوبت می‌باشد. مهم‌ترین نتایج به دست آمده نشان‌دهنده شکل‌گیری ساختاری یکپارچه با چگالی پایین و مقاومت فشاری قابل قبول است که به طور مستقیم تحت تأثیر تخلخل بستر و تراکم شبکه میسیلیومی قرار دارد. نتایج حاصل از آزمون‌های مکانیکی (تست فشار و خمش) ارائه شده است. این مطالعه تأیید می‌کند که با بهینه‌سازی نسبت مواد اولیه، می‌توان به خواص مکانیکی قابل قبولی رسید.
