بخش قابل توجهی از واژگان فارسی و هندی و شبه قاره مشترک هستند که در طول تاریخ به دلیل مناسبات بسیار زیاد فرهنگی و سیاسی و ادبی ایران و این مناطق ارتباط تنگاتنگی وجود دارد. ریشه بسیاری از واژگان مشترک است و در طول تاریخ تحولات مختلفی از لحاظ معنا و گاهی از لحاظ آوایی و واژگانی قرار گرفتهاست. همچنین این زبان ها با زبان های محلی ایران نیز مشترکاتی دارند. در طول تاریخ و در طی این تحولات گاهی واژگان توسیع و گسترش معنایی،گاهی کاهش معنا و گاهی تغییر و بسیاری مواقع نیز تحول معنا و آوا یافته اند. در این مقاله به ریشه شناسی و سیر این تحولات و همچنین مشترکات پرداخته شده است.
