به رغم تعداد زیاد زنان شاعر، آنان کمتر مورد توجه و به عنوان هویتی مستقل در تاریخ و ادبیات و سبک شناسی قرار گرفته اند. بسیاری از زنان شبه قاره و به خصوص شاعران پارسی سرا تنها چند خطی درباره زندگی آنان سخن رفته است و از سبک شناسی و نیز مهارت های شعر و شاعری و مناسبات آن ها با ایران و زبان فارسی سخنی به میان نیامده است. این مقاله به شیوه کتابخانه ای و به روش توصیفی تحلیلی نوشته شده است. از نظر شعر و شاعری و غزل سرایی این زنان شعرهایشان در رتبه نخست وجود دارد. در این مقاله به سبک شعری زنان پارسی گوی شبه قاره هندپرداخته می شود.
