طی چند دهه اخیر تحول علوم انسانی‌در ایران به یکی از موضوعات مهم سیاست‌گذاری علمی و فرهنگی تبدیل شده و با وجود تدوین مجموعه‌ای از اسناد بالادستی، سیاست‌ها و برنامه‌های اجرایی، همچنان میان اهداف اعلام‌شده تحول و تحقق عملی آن درمحیط دانشگاهی فاصله قابل‌توجهی مشاهده می‌شود. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و با بهره‌گیری از مطالعات اسنادی با رهیافت نهادگرایی به طرح این سوال که دانشگاه در فرآیند تحول علوم انسانی چه جایگاهی دارد و تحت چه شرایطی می‌تواند از یک مجری سیاست‌های ابلاغی به کارگزار فعال تحول تبدیل شود.در پاسخ این فرضیه مطرح شد که هرچه دانشگاه از نظر ساختاری، انگیزشی و معرفتی استقلال و ظرفیت بیشتری برای مشارکت فعال استادان و گروه‌های علمی داشته باشد، احتمال تبدیل سیاست تحول علوم انسانی از سطح اسناد و برنامه‌ها به فرآیندی پایدار و اثرگذار افزایش می‌یابد یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد اولاً دانشگاه در طرح تحول علوم انسانی دارای نقشی دوگانه است: از یک سو خود یکی از مهم‌ترین موضوعات نیازمند تحول در ساختار، برنامه درسی، نظام پژوهش، نظام انگیزشی و فرهنگ علمی است . از سوی دیگر مهم‌ترین کارگزار تحقق تحول به شمار می‌رود. ثانیاً، تحول علوم انسانی را نمی‌توان به یک مؤلفه واحد مانند روزآمد سازی یا بومی‌سازی تقلیل داد؛ بلکه این تحول فرایندی چندساحتی است که مساله محوری، کاربردی‌سازی، بومی‌سازی، بازاندیشی مبانی نظری و در چارچوب گفتمان رسمی کشور، اسلامی‌سازی را دربرمی‌گیرد.ثالثاًموفقیت طرح تحول بیش از تدوین و یا بازنگری اسناد جدید، به ایجاد سازوکارهای دانشگاه‌محور، مشارکتی، ارزیابی‌پذیر و مبتنی بر برنامه وابسته است.
