این مقاله به بررسی تطبیقی و تحلیلی گفتمانهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دو دوره سازندگی و اصلاحات، میپردازد. در این مطالعه، تحولات ساختاری و استراتژیک در سیاست خارجی ایران بر اساس رویکردهای داخلی و بینالمللی مورد تحلیل قرار گرفته است. در دوره سازندگی، اصولی چون نوسازی اقتصادی، حفظ تمامیت ارضی، تنشزدایی و عادیسازی روابط با کشورهای منطقه و جهان، محورهای اصلی سیاست خارجی بودند. این اصول بر مبنای ارزشهای اسلامی و منافع ملی تنظیم شده و در قالب استراتژی چندجانبهگرایی و همکاریهای منطقهای و بینالمللی پیگیری شد. در دوره اصلاحات، تمرکز بر توسعه سیاسی- فرهنگی، گفتوگوی تمدنها، تنشزدایی و بهبود روابط با اروپا و کشورهای همسایه، تغییراتی در گفتمان سیاست خارجی ایجاد کرد. سیاستهای ایران در این دوره، بر مبنای هنجارهای بینالمللی، پذیرش سازمانهای جهانی و تلاش برای کاهش تنشها قرار گرفت. در این مطالعه، نقش سازمان ملل، جنبش عدم تعهد، آژانس بینالمللی انرژی هستهای و روابط با کشورهای منطقه و جهان، به تفصیل بررسی شده است. نتایج نشان میدهد که سیاست خارجی ایران در هر دوره، تحت تأثیر عوامل داخلی، منطقهای و جهانی، تغییراتی اساسی داشته و در مسیر حفظ منافع ملی، تلاشهای قابل توجهی صورت گرفته است.
