در این پژوهش، نقش استراتژیک دیپلماسی علمی در تقویت قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران بررسی میشود. سوال اصلی این است که چگونه همکاریهای علمی و تبادل دانش میتواند به افزایش نفوذ و جایگاه بینالمللی ایران کمک کند؟ فرضیه این است که توسعه و بهرهبرداری مؤثر از دیپلماسی علمی، میتواند به عنوان ابزاری کارآمد در ارتقای قدرت نرم کشور عمل کند و اعتماد و اعتبار بینالمللی را افزایش دهد. این پژوهش با تحلیل مفاهیم قدرت نرم و دیپلماسی علمی، ظرفیتهای علمی ایران و چالشهای موجود، سعی دارد نقش این ابزار را در سیاست خارجی ایران تبیین کند. نتایج نشان میدهد که با بهرهگیری استراتژیک از همکاریهای علمی، تبادل نخبگان و توسعه زیرساختهای پژوهشی، ایران میتواند تصویر مثبتتری در عرصه جهانی ایجاد و نفوذ فرهنگی و علمی خود را گسترش دهد. در نتیجه، این مقاله بر اهمیت دیپلماسی علمی به عنوان یک رویکرد کلیدی در سیاست خارجی ایران تأکید میکند و پیشنهاد میدهد که سیاستگذاران با تمرکز بر توسعه این حوزه، میتوانند قدرت نرم کشور را تقویت و جایگاه بینالمللی خود را ارتقاء دهند
