انسانشناسی در اندیشۀ نیچه نقشی بنیادین دارد و مبنای بسیاری از آرای اخلاقی او را شکل میدهد. او با نفی مرجعیت الهی و انکار هر گونه ماهیت ثابت برای انسان، وی را موجودی میداند که باید خود، آفرینندۀ معنا و ارزشهای زندگیاش باشد. از این منظر، فطرت یا گرایشهای ذاتی در انسان معنایی نداشته و او با ارادۀ معطوف به قدرت تعریف میشود. این مقاله با رویکردی تحلیلی - انتقادی، ابتدا مؤلفههای اصلی انسانشناسی نیچه را تبیین میکند و سپس آنها را در پرتو نظریۀ فطرت در الهیات اسلامی بررسی مینماید. در ادامه، نظریۀ فطرت بهعنوان یکی از ارکان انسانشناسی اسلامی معرفی شده است و نقش آن در تبیین هویت، گرایشها و غایت انسان مورد توجه قرار میگیرد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که انسانشناسی نیچه به دلیل نادیده گرفتن بُعد فطری و الهی انسان، با چالشهایی در تبیین معنای زندگی و کرامت انسانی مواجه است، درحالیکه نظریۀ فطرت، با پذیرش پویایی انسان و در عین حال، قائل شدن به جهتمندی وجود او، تصویری منسجمتر و معنادارتر از انسان ارائه میدهد.